ENSHEIM Homepage

Mundart-Sagen-Wanderungen im Oktober 2003

Vorgetragene Sagen (5) - Mundart-Version

De Ries uffem Grooße Schdiwwel

Gons frieha hadd owwe uffem grooße Schdiwwel e Ries ge|unnadd, däär so kräfdich waa, dassa im Wald die diggschde Bääm wie Honnefd hadd ussrisse unn Felsbrogge so groß wie klääne Hiesa hadd hoochhewwe kinne, unn dass komma noch onn dämm Riese|disch siehn, dänna sich onn da ään Sidd vumm Schdiwwel, zumm Miehledaal hien, gemach hadd.

Sällicha Ries hadd Lied gewomschd unn hadd Griddsmonn gehääschd. Vielleichd dässwää, wälla fa die Lied so e Gridds waa, semoola doch e Hääd waa, däär wo onn känn Härrgodd geglääbd hadd. Vunn Zidd zu Zidd ischa vunn sinnem Bärch in die Dääla erunnagelaaf, doo, wo die Buure in iehre Hidde ge|unnadd honn, unn doo halla all Lied inngefong, diea hadd grien kinne, gons egal, wääne, unn hadd se donn uff de Grooße Schdiwwel getraa, woa se in e Mordskeewich uss Hols eninngeschbärrd hadd, bissa Kohldommb gridd hadd. Ma seed, die Lied hälle in dämm Keewich degg so grusslich gebäärd, dass ma dass wie widd hädd härre kinne. Awwa dass hädd dämm Ries niggs ussgemach; im Gääedääl, däär hädd sich gefräid unn hädd gesaad: „Wie scheen minne Vechel piffe!“

Wänna Kohldommb gehaad hadd, halla änna olla aa e baa Lied erussgeholl fa se iwwa|se|mache. Donn halla se uff sinnem Felse|disch gewomschd, nohdämma se voorhäär uff dämm ääwene Felsschdigg, wo omm Änn aa sinn Disch geschdonn hadd, gebruddscheld hadd.

Uff die Aad hadd däär Ries e longi Zidd sinne Niggul-lichkääde gemach, biss die Lied in da Umgeechend omm Schluss all iehr Kuraasch sesomme geholl honn unn ussgemach honn, dänne Ries oonsegriffe. Sie honn donn gewaad, bissa gewomschd gehaad hadd, wälla gemäänahonnd denoh e baa Daa hadd raddse misse. Donn honn sich die Lied sesomme gedoon, honn Schdroh, klääne Äschdja unn Schdeggelcha um de Turm vadääld, doo, wo de Ries geschloof hadd; donn honnse’s oongeschdeggd, fa dass de Ries hadd solle vaschdigge. Als de Qualm in das Burchzimma gezoh isch, wo de Ries geraddsd hadd, ischa awwa devoon wach woor unn hadd gemännd, dass wäär e bissje dichda Waldnäwwel. De Qualm haddne in da Gumschel gekiddseld, dassa uff äämool hadd niese misse. Unn dass waa donn so e Ballaawa, dass die Lied gons vaschrogg sinn unn de Bärch willa enunna|geweddsd sinn.

Wiea donn uss sinnem Burchzimma eruss isch, fa Lufd se holle, donn halla erschd dass Fier aachd geduun, unn jedds(d)e erschd ischem uffgefall, wass die Lied doo meddem eijendlich voorhonn. Doo ischa awwa wie roosend woor unn hadd ’s Näggschdbeschde, wassa hadd kinne in die Gnoodsche grien, geholl, nämlich sinn Weddsschdään, unn hadd ne dänne Lied, die ne oongegreff honn, hennahäär geplaggd. De Weddsschdään isch meddeme Affezonnd durch die Lufd gefloo unn isch uffs Renntriesch gefall, woa medda Schbidds im Bollem schdägge blieb isch. Er hadd nimmond äbbes gedoon, wälla widd iwwa die Lied driwwa-gefloo isch. Häid sidd ma ne noch nääwem Bach als Wahrzeiche vunn Rentrisch.

Voor ludda Raasch isch de Ries donn iwwa e digga Felsbrogge geschdolld, alsa de Bärch erunnagerännd isch, fa sinne Geechna meddeme Boom doodseschloon unn isch uff die Fräss gefall – donn halla doo gelää wie dood.

Als sinne Geechna dass gesiehn honn, sinn die medd de greeschd Kuraasch dabba bäigeschbrung unn honne gons doodgeschlaa. Donn honn se ne inneme diefe Loch begrab unn honn sinn doola Kärrba solong medd Schdään zuugedeggd, biss doodruss e klääna Bärch woor isch, däär wo häidsedaas noch „Riesegrab“ hääschd.

eMail an den Webmaster

Last update: 04.11.2003